Het is nog nooit zo goed gegaan met ons landje. Het geld klotst tegen de plinten. De werkeloosheid is bijna nul, driekwart van de mensen zegt ‘zeer tevreden’ te zijn met hun baan en we geven meer uit aan vrijetijdsbesteding dan de rest van de wereld. 85% van ons geeft zijn leven een zeven of meer. Hoger vind je nergens in Europa. Toegegeven, de levensverwachting stagneert omdat de gezondheidszorg in vergelijking met andere landen in ons land niet best is en de politiek heeft gekozen voor een enorm woningentekort ten bate van de industrie. Maar geen enkel land is zo gelukkig als Nederland. En toch druipt mijn televisietoestel van de ontevredenheid. Iedereen klaagt schaamteloos. Ik geef zelf de social media de schuld, maar ik snap daar te weinig van. We vinden vooral van elkaar dat we het te goed hebben, valt me op. De uitkeringen voor minderbedeelden zijn te hoog, de vluchtelingen worden te goed geholpen, de buren hebben een te mooie auto. We hebben een hekel aan elkaar gekregen. We gunnen elkaar zo weinig mogelijk. Stemmen doen we alleen nog uit eigenbelang en de regering moet niet onze buren helpen, maar ons. Tevredenheid is een levensgevaarlijke emotie.

Ik merk dat ook als zorgverlener. Mijn personeel krijgt dagelijks ontevredenheid in het gezicht gegooid. Pillen moeten acuut en gratis geleverd worden, ze mogen geen bijwerkingen hebben en ze moeten binnen een dag werken. Afspraken moeten vandaag en dat de buurman ook ziek is, is mijn probleem niet. Ik wil eerst. De dokter probeert je niet te helpen om beter te worden; het zijn schuld dat je ziek bent, dus hij is verplicht dat op te lossen.

U merkt het al: zelfs de dokters zijn ontevreden klagers geworden. Voor wie nooit goed iets genoeg is. Voor wie werken een strijd geworden is en voor wie patiënten maar lastig zijn. Dokters zijn net mensen. Hebben ze even vrije tijd, dan gaan ze negatieve, klagende columnpjes zitten tikken terwijl het zonnetje probeert hun aandacht af te leiden met dat irritant vrolijke geschijn. Vriendelijke, verstandige en fijne patiënten, zijn er in overvloed, maar er moet geklaagd worden! Mensen helpen is genieten, maar klagen is ook zo lekker. Na dit columnpje ga ik mezelf eens op klaag-rantsoen zetten. Minder zuur, meer zoet. Volgende keer schrijf ik over iets om tevreden over te zijn. Ik denk de internationale rechtsorde of de kernwapenambities van totalitaire regimes of zoiets.