Ik heb een Herman Gorter gevoel; ik ben beangstigend optimistisch. Dat ben ik niet van mezelf gewend. Maar ik heb zin in een nieuw jaar. Hoewel we allemaal uitgeput werden door het bedorven jaar, hebben we frisse moed nodig. Want er valt wel wat op te knappen. We hebben stijve gewrichten, een droge keel en ons gehoor gaat ook al achteruit. We zijn snel ouder geworden en hebben er, om Bob Dylan te citeren, behoefte aan om jonger te worden. Dat kan namelijk. Onze zielen zijn moe en chagrijnig en door toenemende staar in beide ogen zien we geen enthousiasme en spirituele uitdagingen meer. Daar is moed voor nodig. Het lef om niet alleen het mooie en zachte om onszelf heen te zien, maar om er echt naar te kijken. Om woorden als respect en liefde af te stoffen en in beweging te komen. Boosheid, frustratie en ontevredenheid zijn onze voorkeurshouding geworden. Ik lijd daar zelf in ieder geval behoorlijk aan. Ik moet mezelf weer eens in beweging krijgen. Ik ben te oud. Ik wil weer jong worden.

Zelfs van de robotmevrouw bij de helpdesk kunnen we leren houden. Verzekeringsmaatschappijen met flitsende reclames en snoeihard afbraakbeleid hebben waarschijnlijk heel mooie bedoelingen. Daar werken geen draken. Sommige patiënten kunnen best uitputtend zijn, maar ik hou van iedere patiënt die ik heb. Dat wil ik weer voelen. ‘Je hebt voor iedere oplossing een probleem, maar je bent een mooie mens.’ We hebben dus best een uitdaging. Dat vergt moed. Om de bitterheid van oorlog en ‘mensen met een andere mening’ in de dorre grond weg te laten sijpelen. Om eens een gebaand pad te mijden bij het wandelen. Om eens naar de mens achter de persoon te kijken. Om eens liefde toe te laten in onze kille harten. Helemaal naar de schuur te wandelen om de ragebol te zoeken en de spinne(n)webben weg te vegen.

Natuurlijk voelen we de artrose bij iedere stap en bestaat er geen medicijn tegen slijtage. Maar jezelf ingraven en om je heen slaan, zoals in het afgelopen jaar, heeft ons niet gezonder gemaakt. We hebben frisse moed nodig. Gewoon weer eens nadenken waarvoor het uiteindelijk allemaal ook alweer doen. Niet om boos te worden, maar om gelukkig te worden. Niet om te discussiëren, maar om lief te hebben. Niet om te zwelgen, maar om te genezen. Ik wens ons wijsheid en liefde. Zachte warmte en frisse moed.