Deze column is niet geschreven met AI. Ik wil mezelf niet per se intelligent noemen, maar ik ben intelligent genoeg om niet kunstmatig te zijn. Ik hoorde een professor in de AI-kunde uitleggen dat hij kunstmatige intelligentie mijdt als de pest, omdat hij bang is dat hij er zelf dommer van wordt. Daarom typ ik mijn eigen stukjes, denk ik zelf na over medische vragen en praat ik met een levende psycholoog. AI is mij te handig en te gemakkelijk. Als ik met de chat-GTP app praat, zijn de antwoorden me te slim, te menselijk en te behulpzaam. Het zal mijn leeftijdsgebonden tech-fobie wel zijn en ik zal wel niet goed kunnen inschatten hoe onmisbaar dat spul binnenkort zal blijken, maar ik proef de dood in deze ontwikkeling.

In mijn vak wordt het ook steeds vaker toegepast. Een robot leest mijn post tegenwoordig en het rooster van de huisartsenpost wordt door een robot ingepland. Ontiegelijk handig. Maar daar mag het voor mij wel zo een beetje bij blijven. Ik geloof direct dat simpele medische vragen door AI kunnen worden beantwoord, maar of een vraag echt simpel is, besluit ik met liefde zelf. Tot het bittere einde zal ik dus blijven pleiten voor een ‘human in the loop’, een mens in de lus. Want het voelt een beetje alsof de lus rond onze nek zit en wij mensen de zwakste schakel worden in onze eigen ontwikkeling. Ik vind dat griezelig. Ik besef me dat ik over tien jaar deze column met schaamte en meewarigheid zal teruglezen en dat men bij de uitvinding van de trein dacht dat mensen er psychische ziektes van zouden krijgen.

Maar momenteel stelt de beste AI in 32% van de gevallen een verkeerde diagnose. Ik vind dat ook niet zo gek als je je patiënt niet kunt horen, zien, ruiken en voelen. Iedere patiënt is anders en iedere ziekte heeft een boel verschillende manieren om zich te uiten. Maar ook als dat percentage 1% zou zijn (veel beter dan echte artsen), zou ik huiverig zijn. Ik wil niet leven in een wereld waarin een robot me in leven moet houden; die films lopen nooit goed af. Nou oké, dan ik zal toch een stukje door Chat-GTP laten schrijven. Houdt u vast. ‘Als huisarts zie ik elke dag Google-diagnoses binnenwandelen. Soms schrijf ik dan paracetamol voor. Voor ons beiden. Met koffie als bijwerking en humor als bijsluiter.’ Briljant!