Ik ben inmiddels een oude bok. Met een lange baard. Voordat ik zelf huisdokter werd, keek ik op tegen oude heren met lange baarden achter bureaus. Al die kennis en ervaring. Maar toen gingen ze me opleiden en bleken ze vaak nog te hangen aan oude inzichten die me als jonge hond aan de universiteit juist afgeleerd werden. Stagemeesters die bij iedere loopneus antibiotica voorschreven en nog pillen gebruikten die door de wetenschap allang als kwakzalverij ontmaskerd waren. Vastgeroest in hun feeërieke dorpjes dienden ze de geneeskunst op manieren die ik inmiddels middeleeuws vond en ik begon te vinden dat dokters niet rijpten als goede whisky, maar beschimmelden als afgebakken broden. Vers uit de collegebanken vond ik mijn hippe kennis waardevoller dan hun ingeslapen routines. Als ik eenmaal een diploma had, zou ik wel eens serieuze geneeskunde gaan bedrijven. Een stagemeester introduceerde me bij patiënten steevast met ‘Hij weet meer dan ik, maar ik kan meer dan hij.’ En dat beaamde ik dan met overgave. Omdat ik vond dat ik heel veel wist…

Maar toen kwam de praktijk. En mijn praktijk. Ik had een voorganger die zowel veel wist als veel kon. Braaf beoefende ik mijn vak zoals ik dat geleerd had en dat verschilde niet eens zoveel van wat mijn patiënten gewend waren. Jammer. Ik nam me voor om nooit een oudere huisarts te worden. Helaas is dat mislukt. Ik ben een oude bok geworden. Met een lange baard. En mijn eigen kennis verouderde ook met de snelheid van het licht. Ik lees een hoop onderzoeken en zichzelf eindeloos vernieuwende richtlijnen, maar het gevoel dat ik nu zo modern zou zijn, ben ik wel kwijt. De wetenschap gaat zo snel dat ik inmiddels wel snap dat achterlopen onvermijdelijk is. Bescheidenheid komt blijkbaar ook met de jaren.

Maar je raakt tijdens het uitrijpen niet alleen zaken kwijt. Je leert ook dingen die niet in wetenschappelijk artikelen staan. Je leert patiënten ook beter in te schatten. Een ziekte is meer dan alleen een lijstje met symptomen. Een patiënt die zegt klachtenvrij te zijn, kan er subtiel toch ziek uitzien en een glimlach kan verborgen lijden soms slecht verbergen. Je leert je pappenheimers kennen. En stiekem stijgt je leeftijd schrikbarend. Ik weet wat u denkt, maar u heeft ongelijk, hoor. Ik ben heus nog een hippe dokter. En ik lees al uw brieven! Wat ik ook geleerd heb: Ik hou van u.