Als dokter moet je alles weten over het lichaam. Uit je hoofd. Iets opzoeken in een boek of op het wereldwijde web, dat is voor slechte dokters die niet goed opgelet hebben gedurende hun opleiding en de 1,8 miljoen wetenschappelijke artikelen die per jaar gepubliceerd hebben niet één voor één gelezen hebben. Elk jaar ongeveer 5 miljoen bladzijden uit je hoofd leren, hoe moeilijk is dat nu helemaal? Lukt best. Dus als er een patiënt tegenover je zit en je hebt niet binnen enkele seconden een antwoord op de vraag die je voorgeschoteld krijgt, dan ben je maar een dokter van niks. ‘Dat moet ik even opzoeken,’ dat is een zwaktebod. Zo dacht ik toen ik nog een jong doktermannetje was. Toegeven dat je een vernieuwde richtlijn niet acuut in je geheugenpaleis gepropt hebt, dat vond ik een schande. Die richtlijnen zijn in de twintig jaar dat ik me over zieke mensen bekommer om de zoveel jaar herzien en herschreven. En pillen worden maandelijks van de markt gehaald op erop geslingerd. Maar ik bleef me schamen als ik niet iedere bijwerking van ieder zeldzaam geneesmiddeltje op kon dreunen als me erom gevraagd werd.

Maar inmiddels heb ik een grijze baard. Dat is een handig ding, want daar kan ik mijn indrukwekkende gebrek aan kennis de schuld van geven. ‘Ik word ook een dagje ouder; dat moet ik toch even opzoeken, hoor.’ Mooi is het niet, zo een baard, maar je kunt je er lekker achter verschuilen. Toch blijf ik me schamen als ik van een fanatieke patiënt moet vernemen dat ergens in de binnenlanden van Kirgizië een onderzoeker heeft ontdekt dat op een been staan geweldig helpt tegen notenallergie of dat achtbanen een oplossing zijn tegen schimmelnagels. Als dokter heb je dan twee opties. Je kunt net doen alsof dat gesneden koek voor je is en je dat artikel in het Kirgizische Tijdschrift voor Inwendige Kwalen al lang uitgeplozen hebt. Of je kunt toegeven dat je toch een beetje achterloopt qua kennis. Dat eerste is jokken en dat mag ik helaas niet van mijn moeder. Dat tweede ontmaskert je als een dokter met een beperkte hoeveelheid kennis. En dus een beperkte hoeveelheid macht. Wat ben ik blij dat ik dus een derde uitvlucht ontdekt heb. Mijn baard. Nooit gedacht dat stoppen met scheren me zoveel vrijheid en rust in mijn hoofd zou geven. Voorlopig blijft de baard dus nog even.